Spójny, konsekwentny i wewnętrznie logiczny zbiór hipotetycznych, koncepcyjnych i pragmatycznych zasad tworzących ogólny układ odniesienia dla badania natury rachunkowości (słownik Webstera).
Zbiór podstawowych, logicznie powiązanych ze sobą założeń koncepcyjnych dla oceny polityki i praktyki rachunkowości (zasad pomiaru, wyceny i prezentacji danych finansowych) stosowanych przy sporządzaniu sprawozdań finansowych (E.A.Hendriksen).
Uregulowana przepisami prawa podatkowego; wiąże się z koniecznością identyfikowania i ewidencjonowania obciążeń podatkowych. Odbiorcą informacji jest Urząd Skarbowy. Podmiotami są osoby fizyczne i spółki cywilne, które ze względu na stosunkowo niski rozmiar prowadzonej działalności nie zostały ujęte jako podmioty rachunkowości finansowej. Jej zakres obejmuje kalkulowanie i ewidencjonowanie podatków, oraz operacji gospodarczych potrzebnych do ustalenia dochodu i obciążeń podatkowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.